List do dzieci na Światowy Dzień Książki dla Dzieci
Sadźcie historie, a świat rozkwitnie
Dziecko dorastało i zmieniało się, czytało i stawało się Don Kichotem,
walczącym z wiatrakami; Alicją, która odkrywała cuda; Robin Hoodem, ratującym
lasy, wilkiem zwołującym stado śpiewające do księżyca.
Mijały lata, ale świat
pozostawał bez zmian, o których kiedyś marzyło. Jednak udało mu się stworzyć
zupełnie nowy świat w ogrodzie na dziedzińcu, wypełniony wszystkim, co było
bliskie jego sercu.
Minęło jeszcze kilka lat. I kiedy książki napełniły mądrością jego duszę,
dziecko wiedziało, co należy zrobić.
Kiedy nadeszła jesień, spulchniło ziemię i zasiało ziarna. Nadeszła zima.
Dziecko cierpliwie czekało, aż stopnieje biała pokrywa śniegu, a gdzieś głęboko
kiełkowały książki.
A potem nadeszła wiosna. Z łodyg wyrosły delikatne liście, zmężniały pnie,
rozpostarły się gałęzie, wystrzeliły pąki. Dusza dziecka rozkwitła kolorami i
zapachem.
A lato? Był to czas łodzi, żaglówek, szybujących balonów, czas rowerów…
czas dalekich podróży! Teraz dziecko wiedziało już na pewno: oto sposób, aby zmienić świat – trzeba zostać
ogrodnikiem. Sadzić magiczne opowieści, siać słowa, uprawiać obrazy, zbierać cuda,
podlewać ogród wyobraźnią.
I tak powstała opowieść…
Co było potem? Dziecko
rozkwitło miłością, rozdawało przechodniom bukiety złożone z pokoju, nadziei i
siły, i wiary w niemożliwe.
Bukiety małych cudów dla każdego, kto pojawił się obok.
Każdej wiosny, 2 kwietnia, historie, które zasiało dziecko okrywają ziemię
kwiatami.
A, jeszcze i to – dzieląc się
swoją wiedzą, sprawiało, że mądrość docierała do wszystkich – starych i
młodych.
Bo ogród dziecka stał się Ogrodem Nadziei, Dworem Cudów, skąd czarodziej
wysyła z wiatrem czerwone nici słów, które splatają się w opowieści…
